9 de febrièr 2000

Dins las annadas 40, del temps de la guèrra, ma maire èra regenta dins un vilatjòt de la val nauta d'Aude. D'aquesta passa, i aviá pas tròp a manjar. Un jorn, un òme del vilatge li portèt un sacat de pomas que ma maire refusèt de prene (primièr reflèxe !) e l'òme li tornèt : " Ba podètz prene, nos mancarà pas ; los pòrcs ne vòlon pas mai ! " Pertocada per la generositat (!) del gèst, prenguèt las pomas e se ne congostèt. Sovent me racontava l'istòria e me disiá lo perfum d'aquelas pomas de guèrra, pichonas, irregulièras, macadas per endreit, mas d'una sabor irresistibla : la sabor del don simple, desinteressat.

Ara, quand vesi pomas dins las laissas del supermercat, lusentas, coloradas, regulièras, "sanas"... me pòdi pas empachar de pensar a las de la val nauta que benlèu n'i a pas mai - e passi sens ne crompar.

Glossari en clicant suls mots joslinhats
(Glossaire pour les mots soulignés)
Tornar al somari general ?