Heure et Date

Viatge en Lengadòc
Los mots sotalinhats dins lo tèxte mandan a un glossari.
Una istòria de la Danisa Lolhet
que ne saupretz la fin en legissent “L'Audyssée”,
la revista dels pichons audencs !

LA PAULONA

Miquèl demòra a Pescaluna dins un ostal pichòt, a la broa de la selva. Sarra los dètz ans, coma Renat lo cosin de la vila, que ven sovent passar una dimenjada o las vacanças en cò d'el. Los dos mainatges s'endevenon plan e s'engausilhan fòrça.

UNA BRUÈISSA
I a pas qu'a prepaus d'una causa o, puslèu, d'una persona que son pas d'acòrdi : s'agís de la Paulona, una femna d'atge passat, un pauc mostachuda e totjorn morruda. Lo Renat n'a paur e, a cada còp que se passejan dins lo vilatge, insistís per passar pas davant son ostal.

- De qué crentas ? demanda Miquèl. T'engolirà pas tot crus ! Pensi que, d'en primièr, te farà còire !
- Calha-te, trufaire ! rebèca lo cosin espaurugat. Sabi pas perqué mas aquela femna m'agrada pas brica. Sembla una
bruèissa. Antan, l'aurián cremada !
- Oi ! I vas fòrt, me sembla ! Se vei que la coneisses pas. Cal pas jutjar las gents sus la mina. Es pas tròp atrasenta, vertat, mas es una brava femna. Tre que i a quauqu'un de malaut, la fan venir perque sap sonhar las gents, e mai las bèstias, amb d'èrbas e de remèdis que n'a lo secret. E mai, se fa pas pagar : es pas coma lo mètge !

LA TORTA DE CASTANHAS
En caminant, los enfants son tornats a l'ostal. Una salivosa flaira de còca s'espandís dins la cosina. Se sietan a taula per sopar. Lor triga d'arribar al dessèrt !

- De qué nos as aprestat ? demanda Renat a sa tanta.
- Una torta de castanhas. N'as pas jamai manjada ?
- Non, amai sabi pas cossí son los castanhièrs.
- Te'n fagas pas, ditz Miquèl, fièr de ne saupre mai que lo cosin.
Tre deman, te menarai dins la selva. Aquí ne veiràs !

Tornar al calendièr ?
Tornar al somari ?