LO SOLELH D'ELENA

 

Dins la selva de Vilanòva, trabalhava Marçal, lo carbonièr. Tota la jornada, negre e estubat que li vesián son que lo blanc dels uèlhs e que sentissiá a rabinat, Marçal fasiá de carbonilha. Aquel òme aviá una drolleta, dètz ans tot just ; èra rossèla e palla ; malautejava de longa e los metges i comprenián pas res. Tota la jornada se pausava dins sa cambreta jos la clujada de l'ostal que son paire aviá bastit dins una clarièra. La Mamà s'afanava dins l'ostal e s'entrevava de l'òrt pichon que lo tocava.

A la broa del bòsc, demorava Nicolau, lo pastrilhon ; a la comuna, li avián demandat de menar sas cabras per netejar las boscarassas que i a res de melhor qu'un tropèl de cabras per desbartassar. Un jorn de prima, passant prèp de l'ostal del carbonièr, Nicolau veguèt la drolleta pallinèla a la fenèstra.
- Bonjorn, cridèt, ieu soi Nicolau, e tu ?
- Me dison Elena, bonjorn, Nicolau.

- Vòls venir te passejar amb ieu e mas cabras ?
- M'agradariá mas pòdi pas : soi cansada de tròp.
- Siás malauta ?
- Cresi que òc…

Contunhant son camin, Nicolau soscava. Aviá pas que dotze ans mas èra segur de saupre tot. Doncas, el, o sabiá çò que mancava a Elena : li mancava lo solelh. Son ostal èra tot virat cap al Nòrd ; jamai lo mendre rais deviá pas dintrar dins la cambra d'Elena, segur qu'èra la rason de la malautiá de la drolleta. Comencèt a soscar al mejan d'ajustar l'afaire. Tornat en cò d'el, prenguèt dins un tirador lo miralhet de la paura menina e, tre l'endeman, del temps que sas cabras èran a desbartassar, Nicolau se venguèt installar just davant l'ostal d'Elena ; amb lo miralhet comencèt d'agantar lo solelh e de ne mandar los rais dins la cambra. A la fenèstra, Elena èra tota gaujosa de veire totes aqueles anèls de lum jogar sus sa cara, sus sas mans, sus las parets de la cambra… se risiá de tant qu'èra urosa : lo jòc li agradava fòrça. Mas lo carbonièr arribèt e se metèt a cridar :
&emdash; Siás fat, paure dròlle, me vòls botar fuòc a la sèlva ? Vai te'n d'aquí, innocent !
(de seguir dins la collecion Farfadet)

Conte de Danisa Lolhet, tirat de "La Febre de l'aur"(Coll. Farfadet, en venta al cercle occitan de Carcassona, Narbona, ...), illustrat per las aqüarèlas de Robèrt Auriòl.

 tornar al somari general ?