La fugida en Egipt e los miracles :

La legenda de la sàlvia

Del temps que los borrèls del rei Eròde, feròces e cobèrts de sang, furgavan dins la region de Betleèm per escotelar los enfantons, Maria fugissiá per las montanhas de Judèa, sarrant lo novèl-nascut sus son còr tremolant. Josèp corrissiá davant quand vesián un vilatge, per i demandar l'espitalitat o quitament un pauc d'aiga per banhar lo pichon. Ailàs, lo monde èran atal faits, dins aqueste país tan triste, que degun voliá pas res balhar, ni aiga, ni abric, pas solament una bona paraula.

Òr, del temps que la paura maire se trapava sola, sietada al bòrd del camin per alaitar lo pichon, del temps que son òme menava l'ase a beure a un potz comunal, vaquí que d'unes crits se faguèron ausir tot pròche. A l'encòp, lo sòl tremolèt jol galaup dels cavals que s'acercavan.

- Los soldats d'Eròde !

Ont s'amagar ? Pas la mendra cauna, ni lo mai pichon palmièr.

Pròche Maria, i aviá sonque un boisson ont se dobrissiá una ròsa.

"Ròsa, bèla ròsa, supliquèt la paura maire, dobrís-te plan e amaga amb tos petals aqueste enfant que vòlon far morir, e sa paura maire a mitat mòrta."

La ròsa, en rufant lo boton ponchut que li servissiá de nas, respondiguèt :

"Passa lèu ton camin, femnòta, que los borrèls, en me tocant, me poirián passir. Gaita la giroflèa, tot pròche d'aquí. Diga-li de t'abrigar. Ten pro de flors per t'amagar.

- Giroflèa, giroflèa aimabla, supliquèt la fugitiva, dobrís-te plan per amagar de ton massiu aqueste enfant condemnat a mòrt e sa mamà agotada."

La giroflèa, tot remenant los caps pichons de son ramelet, refusèt sens quitament s'explicar :

"Vai, passa ton camin, pauressa. Ai pas temps de t'escotar. Soi tròp ocupada a me florir de pertot. Vai véser la sàlvia, tot pròche d'aquí. A pas res mai a far que la carestiá.

- A ! Sàlvia, bona sàlvia, supliquèt la malurosa femna, dobrís-te plan per amagar de tas fuèlhas aqueste innocent que ne vòlon la vida e sa maire, a mitat mòrta de talent, de lassièra e de paur."

Alavetz, tant e tan plan se dobriguèt la bona sàlvia que cobriguèt lo terren tot e, de sas fuèlhas de velós, faguèt un cubricèl, ont s'abriguèron l'Enfant Dieu e sa maire.

Sul camin, los borrèls passèron sen veire res. Al bruch de sos passes, Maria s'estrementissiá d'esglasi, mas lo pichon, careçat per las fuèlhas, sorisiá. Puèi, coma èran venguts, los soldats se'n anèron.

Quand fuguèron partits, Maria e Jèsus sortiguèron de son amagatal verd e florit.

"Sàlvia, sàlvia santa, grand mercé. Te benesissi per ton bon gèst que totes, d'ara enlà, se rapelaràn."

Quand Josèp los tornèt trapar, penava a seguir lo ritme de l'ase tot requinquilhat per un platat d'òrdi qu'un brave òme li aviá balhat.

Maria tornèt montar sus la bèstia en sarrant contra ela son enfant salvat. E Miquèl, l'arcàngel de Dieu, davalèt de las nautors del cèl per li far companhia e li indicar lo camin mai cort per ont anar en Egipt, tot docetament, a pichonas jornadas.

Es dempuèi aqueste temps que la ròsa ten espinas, la giroflèa de flors pudentas, mentre que la sàlvia possedís tant de vertuts garissantas :

Coma se ditz en Provença :

« Lo que demanda pas a la sàlvia

Se soven pas de Maria. »

Josèp Romanilha (représ per M. Toussaint-Samat) Legendas e racontes del temps de Nadal (en francés).

La revirada d'aqueste tèxte es estada faita per Mirelha Braç.
En francés ?