La menta

Nom Botanic : Mentha piperita.

L'origina del mot menta se trapa dins la mitologia grèca , i a doas versions d'aquesta istòria : Hadès (dieu de las tenèbras) cortisa la nimfa Menthè ; sa femna gelosa la transforma en planta. Coma podiá pas li tornar son estat normal, Hadès li balhèt sa flaira d'ara. O tanben : Menthè e Pluton s'aiman ; Pluton per la protegir de sa femna gelosa la transforma en planta.

Existís un fum de varietats : la verda e la pebrada son las mai conegudas.

Istoric

Originàrias d'Euròpa, las mentas se son espandidas sus la Tèrra tota, fins en America del nòrd, en Australia, e tanben al Japon. La menta èra ja coneguda pels ebrèus que ne fasián una beguda sacrada. Cultivada dempuèi l'Antiquitat per sas proprietats curativas, la trapèron dins una tomba egipciana de l'an -1000. Al Japon, òm fa l'extraccion del mentòl (esséncia de menta) dempuèi mai de 2000 ans.

Dins la Bíblia, los farisians pagan una dima sus la menta.

Es introdusida en Anglatèrre pels romans. Carlesmanhe, dins sos capitularis, impausa la cultura de la menta per sas vertuts médicinalas : al sègle IX, la menta verda se cultiva dins los convents.

Cresenças

Afrodisiaca
Contra las ulcèras e la lepra d'aprèp Pline.

Vertuts

Menta pebrada (Mentha piperita) apasimanta, contra lo mal de cap nerviós, melhora la concentracion.

Estimulanta, tonica contra los trebolalents gastro-intestinals, digestiva, antiespasmodica, antinauséeuse , antibacteriana, antiparasitària, en aplicacion extèrna : contra las macaduras.

Biaisses e astúcias

La menta fa fugir la pesolhina.

La planta

Mentha

Familha de las Labiaçadas coma la sàlvia, la farigola...

 

Tornar al calendièr ?
Tornar al somari ?
Tornar a l'indèx ?