La sàlvia
La sàlvia

" Lo que vòl viure a jamai, deu manjar la sàlvia en mai "

Istoric

Probablament originària de l'Euròpa mediterranèa, la sàlvia s'espandiguèt lèu-lèu dins lo bassin tot puèi sul glòb tot. Al sègle XVII, la suspresa dels Olandeses foguèt granda car los Chineses, que prenián la sàlvia per una panacèa universala, èran prèsts a escambiar 3 caissas de tè per una de sàlvia. Los Grècs ancians utilizavan la sàlvia siá frèsca siá confida dins lo vinagre.

Cresenças

Egipt anciana : coneguda per sas virtuts antisepticas.

Grècia anciana : contra las ulcèras, la tisia, las mossegaduras de sèrp, diuretica, tonica, febrifuga.

Èrba sacrada dels Romans, èra culhida segon un rite precís : amb un esplèch sens fèr (qu'aquò fa perir la planta), recoltada en tunica blanca e los pès candes, la culhida èra precedida d'ofrendas de noiridura. La sàlvia s'utilizava tant en cosina coma en medecina.

Al primièr reng dels capitularis de Carlesmanhe.

D'unes grops d'Amerindians la barrejavan amb de grais d'ors per garir los problèmas de pel.

Plan coneguda dels chineses.

Autras virtuts e cresenças divèrsas : fòrt bona pel cervèl, la rason e la memòria ; en gargarisme e banhs de boca coma dentifrici.

" Perqué se moririá l'òme que la sàlvia buta dins son òrt ? " Vèrs de l'escòla de Salerne - Edat Mejana

Virtuts

Estimulanta, tonica.
Digestiva, ajuda la digestion dels aliments grasses.
Antiseptica, febrifuga, bona contra las infeccions de las gengivas e las aftas, en infusion contra lo raumàs.

Gargarismes amb una decoccion amb qualques gotas de vinagre de cidra per luchar contra los mals de garganta, laringitas, anginas.
Antisudorala.
Antiespasmodica, contra los traumatismes.

MÈFI : TOXICA a fòrta dòsi o presa longa (mai de 1 a 2 setmanas d'infusions), en causa de sas fòrtas proprietats antisepticas, balhava lo mal de tèrra.

Biaisses e astúcias

La secar pas que pren una color e un gost desagradius (flaira a mosit), la consomar frèsca ! La cal plantar pròche los caulets : fa fugir son parasit ereditari, la mosca del caulet.

La planta

Salvia officinalis. Familha de las Labiadas.

Jos-arbrilhon, annuala, bisannuala o vivaça, quand s'agís de l'espècia de fulhatge persistent, florís generalament l'estiu. Fòrma boissons fulhoses sus un terren calcari.

Recòlta possibla tota l'annada (protegir las fuèlhas l'ivèrn).

Deman, la legenda de la sàlvia

Tornar al calendièr ?
Tornar al somari ?
Tornar a l'indèx ?