L'inconeguda
La realitat passa sovent la ficcion :
fa pas gaire dins una vilòta d'Aude...

Uèi, un pauc d'istòria locala contemporanèa. Doblidatz pas que vos cal semenar lo blat de Santa-Barba per aver d'èrba per la grépia. S'avètz debrembat, clicatz aquí.

Son nom ? lo coneissètz pas ; son ecais-nom (surnom) ? Benlèu.
Se ditz Joseta Foissac, es nativa d'Avairon. Son escais li ven de sa doçor legendària, de son amor per las bestiòtas, de son amor de la libertat : Blanca Nèu.
E ben, sabètz pas çò qu'es arribat a la Joseta Foissac ? Non content d'èsser avaironesa, trabalha dins un pichona vila que sa renommada li ven del caçolet e de sos molins : una vila de vents, ne convendretz ! Una vila tranquilla, de costuma ; pas tròp de fèstas, pas de Carnaval, un teatre que cal passar tres-ponts per i arribar, un bolangièr que demòra dins la carrièra d'un general : la tranquillitat, que !
Mas la nuèit, la nuèit es quicòm mai. La nuèit, d'ombras de filhas se passejan per carrièras, armadas d'un sorire, sens papièrs, en quista d'èstres en sofrença a liberar.

E los èstres, los trapan ! Òc, dins aquela vilòta tranquilla, als contravents tampats, als gats que roncan al canton del fuòc sus lo fautuèlh mai mofle de l'ostal, dins auqela vilòta, doncas, d'èstres sofrisson, sens poder bramar sa sofrença, en espèra de l'òme o de la femna que los vendrà liberar.

E ben, aquesta nuèit que vos parli, l'asard faguèt passar las doas amigas, la Joseta e sa copina, davant un ostal coma los autres : contravents tampats, gats al canton del fuòc... Mas, dins lo jardin d'aquel ostal, dins lo silenci immense de la nuèit occitana, los omenets, los nanets de plastica foguèron remarcats per las jovenòtas ! lor crit silenciós aviá poscut montar fins a las aurelhas finas de la Joseta. Remarcaretz que lo nom "Joseta" pòt èsser considerat coma lo femenin de Josèp e coneissèm un José que lo metèron en gàbia e que nos calguèt cridar fòrt per lo far sortir !! E ben, la Joseta, acostumada qu'èra d'ausir :"Liberatz José !" a l'ostal, sautèt sulpic e sens soscar mai la grilha del jardin per liberar los nanets que se podiá emportar. Òsca, Joseta !

Malastrosament per las doas amigas e sos novèls amiguets, los òmes de Sarcò, desobrats, que passavan pr'aquí, sortiguèron de l'ombra e comencèt l'interrogatòri :

- Ep, las dròllas, de qué portatz de gròs jol braç ?
- E ben, es un nanet qu'avèm liberat...
- E cossí t'apèlas ?
- Manja-costèla !
- Ton pichon nom ?
- Tira-bochon (cal dire que, cò de la Joseta, sabon plan far petar los taps !).
- E ton paire, ont demòra ?
- A Pamperigosta dins Avairon...

Tot aquò per dire que l'afar s'acabèt al comissariat, los policièrs en cèrca de papièr per escriure lo rapòrt, lo paire convocat en plena nuèit : ofensa a policièr dins l'exercici de son trabalh !

Ai ! Joseta, tu que vòles far de teatre, as començat per un polit numerò nocturn e esperam la seguida... Bon astre, Blanca-Nèu !

Tornar al Calendièr de l'Avent ?
Tornar al somari ?
Tornar a l'acuèlh ?