Filadèlfa de Gerda

Filadèlfa de Gerda, escrivana occitana de Bigòrra nasquèt lo 28 de març de 1871 a Banios de Bigòrra. S'apelava Clàudia Duclos.

Filha d'un regent d'escòla, comencèt d'escriure a l'adolescéncia en occitan de Gasconha.

Un còp descobèrta, lo Felibrige de l'epòca s'entosiasmèt per aquela poetessa. Son entrada al Felibrige relèva gaireben de la legenda e, l'amor se mesclant a las Musas, sembla malaisit, uèi, de rapelar d'un biais complet e precís l'impact considerable que provoquèt, dins los mitans felibrencs de l'epòca, l'irrupcion de nòstra Pirenenca. Los critics reprochèron a d'unis de vodar a Mistral un culte de la personalitat de còps excessiu ; Filadèlfa es sens contèsta la qu'obtenguèt, pendent mai de cinquanta ans, l'adulacion la mai viva e, benlèu, la mai passionada, subretot abans 1900.

Per la Santa-Estèla (granda fèsta annadièra del Felibrige) de Carcassona de mai de 1893, la jove poetessa, tre son aparicion jols barris (les remparts) de la vila, foguèt aclamada, besiada, adulada e lèu transformada en vertadièr mite viu. Se per d'unes èra la "Novèla Esclarmonda" o la "Darrièra patriòta albigesa" (Marius André), per d'autres la "Bernadeta del Felibrige" (F. Mistral) o la "Granda Pirenenca" (P. Estieu), Filadèlfa incarnèt pro lèu un ideal e tornèt balhar vida a un romantisme basat sus la crosada contra los albigeses, amb l'enveja de recuperar un passat qu'èra pas encara mòrt. Cal saber que se vestissiá de negre en signe de dòl per la batèsta de Muret en 1213.

" Relheberat eds caps de terra (Vous relèverez vos visages penchés vers la terre)

En yetant èste crid de guerra : (En jetant ce cri de guerre :)

Hilhs de faidits ! Soubengats bous ! (Fils de Faidits, souvenez-vous !) "

D'aprèp un article de Joan Forié (President de la seccion d'Aude de l'Institut d'Estudis Occitans e Felibre) paregut dins lo n° 122 (en 1996) de la revista "La France latine". Plan mercé a el que me permetèt de l'utilizar.

Tornar al Calendièr de l'Avent ?
Tornar al somari ?
Tornar a l'acuèlh ?