Josiana Ubaud : de las matematicas a las plantas salvatjas
(seguida)
Un article Josiana Ubaud paregut dins lo n° 97 (an 2000) de la revista Occitans ! .

Òu ! un numèro de la revista pas que sus lei femnas ! Coma " la jornada de l'enfança, de l'aubre, eca " ! D'un cert biais, es donc reconéisser que de costuma se ne parla pas e se respècta gaire, e qu'òm se refa donc una consciéncia neta de temps en temps ? ! Que la paritat, coma se ditz d'aquesta passa, estofa gaire lo mitan occitanista, o alara qu'es talament tèuna que me n'èri pas apercebuda fins ara. Tant auriáu poscut pas respondre a la (cordiala) convidacion de participar, que leis acantonaments, la guetoïzacion, la particion, son pas gaire ma tassa de tè.

Mai, fin finala, perqué pas n'aprofechar per donar un còp negre sus blanc (l'ai ja exprimit en privat), justament un " vejaire de femna "... encolerida ? D'efiech, au lum de 25 annadas d'experiéncia, pòdi que deplorar e denonciar l'infernala neuròsi de mòrt dei (mascles) occitanistas, que contamina ailàs tot lo movement en consequéncia. Que lei que son normaus, valent a dire lei constructius que s'exprimisson per dire e faire la vida, e n'i a evidentament, son coma la bòna santat, son pas elei lei " contaminaires ". D'efiech, coma explicar autrament aqueste gausiment dins la desfacha, aquela atirança morbida per lei carpinhadas e lei derisòrias luchas de poder entre capèlas (tot bèu just de capelonetas ) ? Coma explicar aquesta incapacitat a menar un projècte fins qu'a la madurason (es talament simple de començar quaranta causas mai n'acabar deguna, tot se glorificant de n'aver començat quaranta) ? Coma explicar aquela energia consacrada a destrusir tot projècte nòu (e tractar ansin de " raubaire d'argent " (sic !) tota associacion novèla), a suspectar tota capitada, a fòrabandir tota idèa de professionalisme, e per parlar de mon domeni, a pronar e ensenhar una solucion grafica personala (donc autant de grafias que de personas) per comunicar au mai estrech, au mai recantonat ?

Bastir, avançar, remar dins lo meteis sens (çò qu' a jamai empachat divergéncias e criticas), pensar la lenga dins l'avenidor en li donant lei mejans de comunicar larg ? Buai ! Aquò's bòn per leis autrei, o leis intellectuaus, o lei traitres, o totei lei que " mespresan lo pòple " (opcions divèrsas).

Prenètz la pena (lo drech) de far responsa e d'argumentar, se siatz femna, seretz tractada " d'agressiva ". Que per leis Occitans, femna que respond e argumenta = femna agressiva, tant vau dire isterica, aquò va solet.

Empacha pas d'unei de se netejar la consciéncia amb una " femnas, riu de civilizacion " o un pichon gòt de trobadors " prètz, paratge, larguesa " ! Qu'avètz remarcat quant l'amor dau vesin en generau e lo respècte de la femna en particular, adobats a la saussa trobadorenca, son very tendéncia d'aquesta passa ? Vos tirarián lagremas d'emocion pas que de leis ausir parlar a la ràdio o de legir sa pròsa ! Particularament de gens que seis actes au quotidian mòstran exactament e de lònga lo contrari ! Eslogans vuèges per tartufariás risiblas... Pas mai que de se sonar " Republica democratica " a agut per consequéncia la democracia, au contrari, jamai lei paraulas de façada per la galariá, la premsa o la literatura son la pròba de que que siá : enganan pas que lei que vòlon ben èstre enganats.

Podriáu esperlongar sens fin la desolanta tiera dei pròbas de l'enveja de crebar e non de viure que rosega lo mitan occitanista, que n'ai tastat fins qu'au vòmit despuèi 25 ans, tant dins la premsa coma dins d'acamps divers.

A ! lei pichons Robespierre e Sant Just qu'avèm patits e que devèm patir  encara (n'i a mème que se meton de drech per bramar mai fòrt...). A ! leis incrediblas letras de legeires, articles o divèrsas NDLR pareguts dins La Setmana, Occitans !, Lo Lugarn, Aquò d'Aquí, lei letras recebudas au Gidilòc (eventualament anonimas ! òm a lo coratge qu'òm pòt !), lo corrier intèrne dau CLO ! Tot va dins lo meteis sens de la malautiá de la contèsta per contestar, dau plaser de la garrolha, de l'escòrna e de l'escomenge (investiments libidinaus se ditz), de la destruccion a priori de çò que podriá far avançar, de procès d'intencion de tota mena. La dimension granda dau territòri es benlèu la soleta causa que nos a aparat fins ara de la deriva encara mai mortifèra que vesèm dins d'autrei minoritats linguisticas (que mancan pas de pivelar encò nòstre leis amorós de la mòrt, e qu'aquí tanben son lei femnas que fan passacarriera per dire son plen gonfle). Mai mèfi ! Lo mitan occitanista a fach e fa fugir encara mai de monde que non ne'n recampa, qu'es eu son principau enemic : en aparant sei destruseires patentats totjorn lèsts a l'injúria, en li prestant complasentament colonas e aurelhas dubèrtas d'en pertot, mai sens rendre compte en parallèl dei trabalhs constructius que se fan, se per còp d'astre, son pas " correctament estampilhats ". Parlem pas de lei que nos servan regularament sa sansonha " siáu a man de morir, donc tot va /deu morir " que pudís a mòrt tant coma la litania " ieu, vòli aprene e comprene solament la lenga de mon papet e ren d'autre". Tot aquò alimenta en mai per lo defòra, lo desastrós imatge de " l'occitanista " ventabolòfas, contestaire per contestar, gemicaire per gemicar, mai incapable d'avançar e de bastir, prèp de gens que serián pasmens lèsts a sosténer. A legir, veire e ausir manobrar aquestei gens, me sentissi ieu de ges de biais " occitanista " ! Sabi pas s'un jorn l'istòria li demandarà de comptes, mai n'aurián pasmens a rendre. E coma militanta qu'a degut engolir tant de bramaires dins quant d'acamps, qu'a degut legir tant d'agressivitat, de violéncia, d'escomenges divèrsas dins quant de revistas, mai qu'a totjorn pas a sa disposicion d'obratges complets e seriós per aprene la lenga (exemple limitat !), ieu ne'n demandi de comptes !

 

Josiana UBAUD

La podretz venir rescontrar e escotar pendent la quinzenada occitana
de
"Fasètz la lenga en Cabardés", al mes de març de 2006.

 Tornar al Calendièr de l'Avent ?
Tornar al somari ?
Tornar a l'acuèlh ?