L'istòria vertadièra de la Nativitat,
contada per un autor desconegut... (?)

Lo bon Dieu èra plan deprimat. Dins del jorn qu'aviá acabat de sarrar los darrièrs bolons de la mecanica del cèl, dins del moment qu'aviá agut adobat l'òme e la femna a la semblança del monard e de la monina e que, per los tirar de l'emmascament, lor aviá donat lo gos d'apartament e lo cat de gorga, las causas s'èran degalhadas per El.

Òbra faita, l'Etèrne coneissiá aquela languituda qu'emponha los maçons quand an finit d'alisar lo mortièr amb la tibla, los amants après l'amor quand bocas e mans vòlon pas saber res pus, e los escrivans de mestièr quand, un còp signat lo bon a tirar, sabon ben que res despend pas pus d'elis.

(... Dieu es malaut)

Desesperant de tot, faguèron apèl a la medecina de l'èime. Lo psiquiatre demandèt a Dieu que s'estirèsse sus un divan : " Daissatz-vos anar... Destendetz-vos ". Esperèt. Al cap d'un long silenci, Dieu proferiguèt :
- Sabi ben plan çò que me manca...
- Òc, diguèt lo psiquiatre, òc...
- Un filh, diguèt Dieu ...
- E perqué ? diguèt lo psiquiatre.
- Un filh per me portar la sopa al canton del fòc quand serai vengut vièlh.
- Sètz jove per l'eternitat, objectèt lo psiquiatre.
- O que non, diguèt Dieu. Lo temps es nòstre mèstre a totis.
- Per vos portar la sopa, avètz de servicials.
- Sabi ben, diguèt Dieu, mas, quand siás vengut vièlh, res non val un filh per te portar la sopa al canton del fòc. Aquò se sap.

(...Cèrcan una femna per far lo pichon a Dieu)

Batèron la rampelada.
Menèron al bon Dieu las pus bèlas beutats de totis los temps e de totas las raças.
Dieu vegèt passar davant El la dòna de Brassempoèi e la Bèla Otero, Cleopatra, Bo Derek, la Gioconda, d'esquimaudas ceradas a l'òli de fòca qu'òm apèla tanben buòu marin, de negras amb de cambas sens fin, la parisiana de Knossos, Dalidà del temps qu'èra jove e que guechava pas d'afèt, la marquesa de Pompadour a pèl, Mona Moor a caval sus l'ase, l'Alsaciana de l'Armistiça vestida d'un nos-parpalhon, tota la tièra de las Miss Monde, la favorida del Mikadò. Pecaire ! Dieu se gratava la gauta, badalhava, virava lo cap, bolegava la man coma per demandar la seguenta. La seguenta veniá e El l'espiava pas mai que la que veniá de passar.

(... Mas, tot d'una, dins un vilatjon...)

L'ora èra noviala, augusta emai solèmna. Un bruch de clacas arribèt fins a Dieu, vengut d'una cort cairada, reglamentàriament. Lo d'un enfant que sauta a pè-ranquet puèi al pè-junt. Aquò èra bèl coma l'Antic, vispre coma un campanejadís de campanas. Lo bon Dieu parèt l'aurelha, puèi l'autra, puèi las doás ensems, las mans, en bandièra. Escotava e, agent escotat, espièt.
Dins la cort, miègpartida entre ombrina e solelh, una filhona jogava al jòc de París qu'òm apèla tanben marèla, capèla, liseta, rengueta, soqueta e, probablament, d'autres noms. Non pas d'aqueles que donan d'aire al cagaròl o a l'avion, non pas d'aqueles que pòrtan d'un costat TÈRRA, e CÈL de l'autre, mas aquel jòc rectangulari, elementari, qu'en sièis cairats va de l'ostal a l'ostal, del dimenge al dimenge sens potz, ni poison ni infèrn.
L'enfantona que i jogava èra pas pus una enfantona. Èra bruna coma las cabras negras, amb de roge dins lo brun, frisada e ja fermament mameluda. Casalhava en Aramean qu'es lo parlar de l'aucelilha e de l'amor sublim.
Arribada al tèrme de sos sauts, se tornèt virar d'un bomb, pès escartats, morre levat e sos uèlhs se vegèron : fenduts, penjaluts e color de castanha. Çò que cantava entre sas bocas grassas teniá del " Tantum Ergo " e de " L'Alleluiá ". Èra lo còr dels Àngels en resumit, a capella, en solò. Èra l'auba que bronzina de plaser al moment que lo solelh trauca, lo rocol del ruisset que se quita partir pel travers, a la gràcia de la pesantor e de Dieu, èra l'aiga que fringolha jol còp de coeta de la trocha, lo vent que chutchuteja, la tèrra en espaime, lo fòc quand fa del gat l'esquina. En resumit : lo cant del mond.
La joventa dintrava en Dieu per sas aurelhas, sos uèlhs, sa boca, sas niflas fruchièras tanben. Embaumava la ròsa ròsa, lo baston de Sant Jacme e lo vin rosat frèsc. Aquò montava dels frisons de sas tempes e de son suquet, dels pels frisolats de sas aissèlas coma una cançon franca. Una sentor qu'evocava lo maquís, la tortora, lo pavon en mòstra sus la branca d'un pin parasòl, l'anhèl de Dieu. Dieu tirava la lenga, se la passava sus la boca. L'enveja li veniá de tastar aquela pèl emperlejada de gotetas de susor, aquelis pels qu'apelavan la dent, de mossegar aquelas aurelhas que prometián la sentor verda de las ústrias, lo cracant del crocant de Sant-Pau de Fenolhet, lo lisc dels espacis grands. L'enveja Lo preniá de tocar, coma l'estiu lo marbre, coma l'ivèrn las castanhas rostidas. Aviá saliva en boca, las paumas onchadas de susor e coma un prusiment li veniá a la poncha dels dets. Se sentissiá venir tot mofle e tot tendre :
- Alara ? demandèt Gabrièl.
- Calha-te, diguèt Dieu. Escota.
La tèrra batuda de la cort restontissiá coma un tamborn de brossa jols pès infatigables de la dròlla que s'èra tornada metre a jogar. Los faucilhs, per traversar la cort, prenián son ritme a ela anonciant los dessenhs animats del futur. Lo còrpus, lançat d'una man segura, resquilhava de carrèl en carrèl. La pichona sautava lo rejónher, puèi, de son pè cauçat de bòi, lo butava ont èra de dreit. Acabèt son periple sens aver fait la mendre fauta e dintrèt a l'ostal.

(Causida faita, Dieu fa faire lo "trabalh" per una colomba... Josèp e Maria se maridan - avián fait Pascas abans Rampalm ! e son caçats cap a Betelèm)

Atal o voliá Dieu e atal foguèt. Faguèron una magra maleta e cap a Betelèm. Josèp caminava a pè e Maria a caval sus la sauma.
Èra l'ivèrn, tornar, e sa lutz immobila. Lo coble se sarrava de la vila de David.
Betelèm, vist de luènh, donava d'aire als vilatges del Menerbés arèbre : Siran, La Livinièra, Felina, Cassanhòlas, amb de rotondas en mai e de ciprès per donar l'ora al solelh. La sauma contunhava d'avançar, empomponada, valenta coma un turc, doça d'aurelhas e de borra. Lo bon Dieu preniá plaser a aquel equipage anonim. Maria e Josèp se fondián al mièg de tot aquel tropèl de mond que l'edicte de Cesar aviá getat pels camins.
Quand se sarran de las vilas, las rotas se crosan. Los caminaires s'entresaludavan coma las gents que se son pas jamai vistas o fan, mas amb un quicomet de mai : s'anavan a Betelèm, los uns e los autres, èra ben que n'èran sortits. S'esprovavan de la raça. Se fasián cosin-cosina. Se donavan de novèlas. Josèp s'arrestava un momenton, daissava la sauma polsar, Maria davalava, lo temps de se desgordir las cambas, puèi se tornavan metre en camin e Josèp metiá tota son atencion que la bèstia anèsse dapasset, d'una avançada doça e regulara.
Dins del moment qu'avián vist Betelèm, Maria aviá fait estat de dolors que la lançavan dels rens al ventre. Dieu, qu'o aviá ausit, petnava :
- Vai doçamenon, Josèp. Mas arriba...

(Sabètz la fin, ai pas besonh de la vos contar...)

(Tirat de “ Lo Filh del Paire ”, de Loïs Puèch, edicions Vendémias (IEO-Aude)
Se ne volètz saber mai sus aquel autor, avètz que de nos
escriure...
Aquel tèxte es tròp long, ba sabi, mas avètz que de lo copiar
e de lo legir tranquillament en far la digestion del ressopet...
Bon Nadal e mercé d'èsser demorats fisèls !
 
tornar al somari general ?