Lo Mistèri del Lipeton

Un còp la recepta fargada e escricha, Riquet e Esteleta, cansats coma èran, s'endormiguèron. A son revelh, la recepta aviá desaparegut mas un plan per tornar al vilatge èra aquí amb un polit messatge.

Òsca ! E grandmercé. Se tornatz deman, auretz una suspresa !!!

L'endeman, tot escarabilhats, tornèron a l'ostal de Lipet sens s'enganar de camin. Dintrèron que la pòrta èra totjorn dobèrta. Tot d'un còp, Riquet avisèt un petaç roge a la ponhada de la portanèla qu'èra barrada l'autre còp. Comprenguèron qu'èra un signe...
Riquet virèt la ponhada e... la pòrta se dobriguèt. S'engulhèron dins un corredor. Al pè d'un escalièr, trobèron un autre petaç, jaune aquel. Montèron l'escalièr e aital, de petaç roge en petaç jaune, visitèron l'ostal tot, per arribar, fin finala, a la cima de l'ostal, dins lo granièr.
Es aquí, segur, qu'èra la suspresa. Al mitan del granièr, Riquet e Esteleta avisèron una granda panièra de vim e, sus la panièra, èra espinglat un fuelhet.

 

Vaquí çò que i èra escrich :

Vos sètz pas enganats. Aquí dedins es la suspresa qu'esperatz. Servissètz-vos e doblidètz pas que... Carnaval es lo jorn de ma fèsta.

Lipeton-Petaçon

Dobriguèron la panièra. Espantats, ausiguèron una musica que ne'n sortissiá... Èra la musica de Carnaval. La panièra èra comola de petaces de totas las colors, roges, jaunes, mas tanben blaus, verds, blancs e qué te sabi encara ? N'i aviá de grands e de pichòts, totes mai polits los uns que los autres. Riquet e Esteleta picavan de las mans, dançavan tant èran contents.
I aviá pro de petaces per vestir totes los enfants del vilatge. Alara decidiguèron d'organizar un carnaval a tot petar amb totes sos amics per mercejar aquel misteriós Lipeton-Petaçon e se prometèron de tornar a son ostal aprèp la fèsta.

 

(De seguir...)


la seguida en dessenhs...
somari “ pichons“ ?